Daisuke Nakanishi

Vóór deze wereldreis

Ik ben in Osaka, Japan op 6 maart 1970 geboren. Toen ik 10 was, op de lagere school, ben ik beginnen fietsen. Vervolgens in de middenschool geraakte ik nog meer in de ban van het fietsen, mede door aanmoediging van mijn vader. Samen met mijn broer fietsten we bijvoorbeeld naar Kyoto en Nara.

De 10 kilometer (enkele rit) naar mijn middelbare school fietste ik elke dag dan ook graag, en het verschafte me plezier om telkens verschillende routes langs andere landschappen en met nieuwe kleuren in de loop van het jaar uit te proberen.

Toen ik op de universiteit zat, werd ik lid van een fietstoerclub waarmee we geheel Japan doorkruisten. Vooral tijdens de vakantie, deed ik er nog eens 5 toertjes, gespreid over 20 verschillende landen, bij. Het reizen tijdens een vakantie echter, ervaar ik als stresserend omdat je tijd beperkt is. Ook de drukte die voorafgaat aan elke reis vond ik niet bepaald prettig.

1990

Mijn eerste buitenlandse reis speelde zich af tijdens mijn universiteitsperiode. Voor ik naar Los Angeles vertrok, had ik er namelijk een trip van een maand in Hokkaido op zitten, waardoor ik in Osaka maar drie dagen over had om allerlei spullen te verzamelen. Heel Osaka heb ik moeten afzoeken, omdat tijdens de zomer veel winkels gesloten zijn.

Toch wilde ik Japanse benodigheden gebruiken, omdat ik dacht dat ze van de hoogste kwaliteit waren. Pas op de laatste dag was ik klaar met mijn voorbereiding.

De Mohave woestijn was enorm heet. Soms moest ik stoppen en verloor ik heel eventjes het bewustzijn. Gelukkig reed Mr. Don voorbij en hij gaf me koud water. Mensen die in zo'n vijandige omgeving leven zijn erg vriendelijk. Ik bedank Mr. Don nog steeds om me te helpen.

Ik reed van de west- naar de oostkust (5000 km van Los Angeles naar New York) op 48 dagen. Het was mijn allereerste reis buiten Japan en ik maakte mijn eerste buitenlandse vrienden. Weldra geraakte ik verslaafd aan het fietsen en het maken van buitenlandse vrienden.

1991

Mijn tweede reis startte in februari 1991. Juist één dag voor ik moest vertrekken, merkte ik dat mijn bagagedrager gebroken was. 's Avonds hebben ik en mijn vader nog een lasser moeten smeken om de fiets te repareren. Ik vreesde dat ik niet in staat zou zijn mijn reis aan te vatten. Toen fietste ik door Nieuw-Zeeland, Singapore en Maleisië op één maand.

Ik was enorm onder de indruk van het natuurschoon en de aangename mensen. Vooral Nieuw-Zeeland trof me enorm (totale afstand: 3000 km)

1991

Mijn derde reis, ook in 1991, begon in Londen. Één dag voor de start, ontving ik mijn fiets...net voor sluitingstijd van de winkel!

Ik reisde door Europa en Egypte: tijdens mijn 6500 km lange tocht, kon ik de historische gebouwen en mooie landschappen van Europa bewonderen. Ook kwam ik in contact met de verschillende talen en gewoontes. In Egypte liep ik bloeddiarree op, waardoor mijn reis erg lastig werd.

1992

Mijn vierde reis speelde zich af in 1992. Het was mijn bedoeling om in Korea en Taiwan te fietsen, maar de luchtvaartmaatschappij kon geen vlucht reserveren daar alles volzet was. Ook weer net één dag voor het vertrek kwam er plots een plaats vrij, en mijn reisagent heeft nog het ticket naar de luchthaven moeten brengen op de dag van het vertrek. Het is altijd zo'n sleur om de reis aan te vatten, maar uiteindelijk had ik toch altijd geluk en kon ik steeds tijdig vertrekken.

Het was erg koud in Seoel en het sneeuwde. In Taiwan was het eten goedkoop en smakelijk. Niettegenstaande de 1330 km lange tocht kwam ik dikker terug als toen ik vertrok.

1992

Indië en Nepal betekenden 1230 km hete en slechte wegen. In de steden werd ik overrompeld door bedelaars en dieven, maar op het platteland ontmoette ik veel lieve mensen. De Nepalezen schenen me zachtaardig toe, en de Himalaya in de verte vormde een machtig schouwtoneel.

Het was mijn droom om rond de wereld te reizen en vele vrienden te maken. Om andere delen van deze wereld te zien met mijn eigen ogen en om mensen in levende lijve te ontmoeten. De wereld ècht te ervaren.

Een geweldige planner ben ik niet, maar ik wist dat ik minstens drie jaar zou nodig hebben. Nadat ik in maart 1992 afstudeerde in de economie, begon ik in een bouwfirma te werken (waar mijn interesse in architectuur is ontstaan). Ik spaarde al mijn geld tot ik ongeveer US$ 50000 had.

Ten slotte was ik op 23 juli 1998 klaar. De voorbereidingsstress was enorm (maar eenmalig). Vele jaren zijn ondertussen voorbij gegaan en ik reis nog steeds. Ik werk nog steeds niet erg planmatig, maar ik maak wel graag veel plannen.

Ik droom er van om een miljoen vrienden te maken.

Tijdens deze wereldreis

Ik begon in Anchorage, Alaska. Talrijke plaatsen en landen zouden volgen, die me op alle werelddelen zouden brengen. Ook leerde ik enkele talen spreken. Momenteel spreek ik Japans (uiteraard), Engels en Spaans. Het is moeilijk om over mezelf te spreken, maar hier zijn toch enkele dingen:

Mijn lichamelijke uitdagingen

Niemand komt ongedeerd uit dit soort reis. Vanzelfsprekend zijn er ups en downs, zoals:

Malaria
In Kenya liep ik malaria op. De dodelijke soort. Gelukkig kwam medische hulp net op tijd om me te redden.
Regen
Een fietser wordt nat als het regent. Niet alleen op de fiets, maar ook tijdens het kamperen. Regen is genadeloos. Langdurige buien (zoals in Rusland) zijn in die zin een goede beproeving.
Klimmen
Ik heb van reizen mijn beroep gemaakt, en bergklimmen is een hobby geworden. Niet zomaar heuveltjes, maar ook het soort bergen dat mensen (andere mensen) doodt. Zoals in Zuid-Amerika. Daarom hou ik een steeds langer wordende lijst bij van bergen die hoger zijn als 5000 m en die ik al beklommen heb. De hoogste berg die ik tot dusver 'veroverd' heb is de Aconcagua in Argentinië met zijn 6962 meter.
Rusten en luieren
Soms blaas ik stoom af bij goeie vrienden. Zoals in Bazel tijdens de kerstperiode (twee maal). Het is belangrijk om geregeld mijn lichaam terug even op peil te brengen.
Misdaad
Vanzelfsprekend helpen veel mensen een eenzame fietser. Sommigen proberen me echter te bestelen, of nog anderen trachten me vast te houden, zoals in Roemenië.

Mijn geestelijke toestand

Door mentale voor- en tegenspoed, is mijn kijk op mezelf en de rest van de wereld veranderd.

Armoede
Anti-malaria medicijnen hebben mijn leven gered in een land waar mensen er (nog steeds) van sterven. Zij sterven dus door een gebrek aan geld. Als je erg arme mensen ziet, wens je dat weelde gelijkmatiger zou verdeeld zijn.
Gastvrijheid
Het feit dat je afhankelijk bent van anderen vormt het belangrijkste aspect van deze reis. Vooral bij een fietsreis. Het is goed dat zo veel mensen me willen helpen, waarvoor ik steeds erg dankbaar ben. Ook valt het me op dat arme mensen in ontwikkelingslanden meer geneigd zijn te delen wat ze hebben, dan sommige anderen.
Vastberadenheid
Iets wat je zeker nodig hebt als je vanuit Vuurland door Patagonië fietst, met voortdurend die onstuimige zijwind waar je voortdurend moet tegen opboksen. Zonder dat echter, was ik al lang terug naar huis gekeerd.
Vrede
Reizen biedt nieuwe inzichten, maar stelt ook vragen en wensen. Daarom zou ik mijn steentje willen bijdragen tot de wereldvrede door vrienden te maken over de gehele wereld. Als iedereen mekaars vriend zou zijn, zou er geen ruimte zijn voor conflict of oorlog.

Beroemde personen

Merkwaardige personen kom ik onderweg tegen: Edmond Hillary, de man die als eerste Mount Everest beklom, wereldbekend voetballer Pele, Heinz Stucke (Guinness wereldrecordhouder rond de wereld fietsen), Jimmy Carter (ex-president van de VS) en Lech Walesa (ex-president van Polen).

Ik ben ereburger van Cajamaruca in Peru, van Paznia in Bolivië, van Upata in Venezuela en van Chisinau in Moldavië.

Handelsreiziger

Stilaan geraakt mijn geld op. Dus zoek ik nieuwe manieren om te kunnen blijven reizen. Ik ben begonnen met mijn verhalen, mijn foto's en mijn ervaringen te verkopen. Soms in ruil voor een douche, een bed en een ontbijt. Soms ook voor geld (wanneer foto's of verhalen worden afgedrukt of uitgezonden).

Filosoof

De meeste mensen die ik tegen kom willen ook wereldvrede. Ik denk dat mijn bijdrage er in bestaat om 1 miljoen vrienden te maken.

Na deze wereldreis

Weet ik niet. En ik wil het (nog) niet weten!